شمارهٔ ۳۰۴

دماغم باج ذوق از نشیة سرشار می گیرد گلم از تردماغی بر سر دستار می گیرد به دشمن کرد عهد من وفا یاری تماشا کن برای خاطر من خاطر اغیار می گیرد ز خود آزرده ام راهی به شهر بیخودی خواهم که در غربت دلم می گیرد و بسیار می گیرد مسیحا در علاج عشق قانون خوشی دارد که از خود می رود آنگه رگ بیمار می گیرد مرا آزرده زان دارد که از خود نیست آرامش ز بس بی طاقتی آیینه در زنگار می گیرد به محرومی نهادم دل ولی نومید نتوان شد که حرمان تو باج از دولت بیدار می گیرد زبون غیر اگر گشتیم در عشقش از آن باشد که آن گل دامن ما را به دست خار می گیرد عجب در خاک و خون غلتیده ام ظالم تماشایی تو گل می چینی و نخل شهادت باز می گیرد به کف آیینة رازست اخلاص زلیخا را چرا غافل سراغ یوسف از بازار می گیرد حدیث سبحه چون با دست در آیین دینداری بگوش من که پند از حلقة زنار می گیرد نه لایق بود نام غیر بردن پیش او فیاض زبان غیرتم از شرم این گفتار می گیرد