شمارهٔ ۳۳۲

به مهر آموختیم آن طفل را بی مهریش فن شد طلسم دوستی تعویذ او کردیم دشمن شد ندانم جلوه اش را چیست خاصیت ولی دانم که هر جا سایهء سرو قدش افتاد گلشن شد به عهد شعلة حسنش چنان پروانگی عام است که مرغع سدره را شاخ گل آتش نشیمن شد نماند آرایشی بهر نشاط روز وصل از بس گل چاک گریبان صرف گلریزان دامن شد تنک تر شد گرم از شیشه دل از من نبود اما دل از برگ گل نازک ترت دانسته آهن شد نگویم عالمی شد دشمن جانم ولی گویم که هر جا بود سنگی در کمین شیشة من شد فروغ تازه ای در کلبة تاریک می بینم چراغ بخت من از پرتو روی که روشن شد تو تا بودی سموم وادیم باد مسیحا بود تو چون رفتی نسیم گلستانم دود گلخن شد چنانم زندگانی می خلد بی روی او فیاض که گویی هر سر مو بر تن من نوک سوزن شد