شمارهٔ ۳۵۹

اسیران پرده از حال دل خود بر نمی گیرند چو تب در پوست می سوزند لیکن در نمی گیرند برو پیمانه در خون زن که صافی مشربان عشق نمی تا در جگر باقی بود ساغر نمی گیرند فلک بر بیقراران آب می بندد نمی داند که این لب تشنگان کام خود از کوثر نمی گیرند به گوش عیش زن از داستان عمر حرفی چند که این افسانه را بار دگر از سر نمی گیرند نگه دار آبروی خویش و از هر فتنه ایمن شو که گر عالم شود خشک آب از گوهر نمی گیرند فلک گر خون من ریزد دلش جمعست میداند که خون شعله را تاوان ز خاکستر نمی گیرند چه طوفان جلوه دادی بر سر مژگان دگر فیاض که اهل عالم از دریا حسابی برنمی گیرند