شمارهٔ ۳۹۵
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
امشب که دست نالة زارم بساز بود
در بزم دل مدار به سوز و گداز بود
چشم سفید گشته گرفتم به لخت دل
این بود بر رخم در صبحی که باز بود
یک دم که ترک چشم تو غافل ز ما گشت
یک عمر در ولایت ما ترکتاز بود
هر جا که اهل دل نفس گرم می زدند
آهم به یاد نخل قدت سرفراز بود
تا از گل تو بوی حقیقت شنیده ام
کارم مدام تربیت این مجاز بود
گشتیم پیرو بخت جوانی نشد نصیب
این عمر بی نصیبی ما خوش دراز بود
فیاض نازها که کشد از نیاز ما
نازی که از نیاز جهان بی نیاز بود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş