شمارهٔ ۳۹۵

من هوس دارم که با او خوش برآرم یک نفس زین هوس گر سر رود از سر نخواهد شد هوس گر مرا خورشید رویی سر همی برد به تیغ من به مهرش می زنم چون صبح تا دارم نفس در شب تاریک هجران با خیال روی یار جز می روشن نیامد بر سر ما هیچ کس من به جنت می روم از بهر خیال روی یار از همه عالم مرا مقصود روی توست و بس از شبستان سر زلفت که ماوأی دل است می کشم دل را و بازم می کشد دل باز پس می دهد سررشته خود را به دست شاه باز تا نگردد باز گرد خوان هرکس چون مگس تا گشاید در هوای شکرستان تو بال مرغ جان پر می زند مانند طوطی در قفس طالبان در جستجوی و مدعی در گفتگو بار بر پشت هیون و زار می نالد جرس فکر رویت در دل ناصر چراغی برفروخت شمع عالم تاب موسی شد ز نورش مقتبس