شمارهٔ ۴۱۷
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
من اگر می نخورم پیش رود
ور کنم توبه کس از من شنود
دل زاهد شود آزرده بهست
که دل نازکی آزرده شود
راست چون موی برون آید اگر
توبه چون خون به رگ من بدود
من و رندی و تو و زهد و ریا
هر کسی کشتة خود می درود
همه شب تا سحر از حسرت حور
زاهد بیهده تنها غنود
دام تزویر فرو چیده ولی
غیر احمق که به او می گرود
با تو گفتم بد زاهد فیاض
حرف خوب است که بیرون نرود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş