شمارهٔ ۴۳۰
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
چو رشک رخنه گر نام و ننگ می آید
قبا ز پیرهن او به تنگ می آید
به کاوش مژه کوه غمی ز جا کندم
که پای تیشه در آنجا به سنگ می آید
مرا چنین که به جان باختن شتابی هست
چرا به قتل من او را درنگ می آید
چه غم ز تلخی ایام غم مرا که مدام
شکر ز مصر لبت تنگ تنگ می آید
دلم ز یاد رخ او شکفته شد فیاض
ز عکس بر رخ آیینه رنگ می آید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş