شمارهٔ ۴۶۷

رحمش نمی آید به من چندانکه می سوزم نفس من تنگ تر سازم نفس او تنگ تر سازد قفس من خود فتادم از نفس یکم دم نگفتی ناله بس مردم من ای فریادرس فریادرس فریادرس در هجر آن روی چو مه و زیاد آن زلف سیه در دیده می غلتد نگه در سینه می پیچد نفس کس خود نمی داند کیم حیران چنین بهر چیم من آنکه بودم خودنیم چون من مبادا هیچ کس من رهروی ام ناتوان وامانده ای از کاروان افتاده دور از همرهان گم کرده آواز جرس آن چین زلف مشک بیز آن کاکل مرغوله ریز بسته است بر من در گریز این راه پیش آن راه پس در وادی عشق و جنون در من نمی گیرد فسون از خانه کی آید برون ترسد اگر دزد از عسس هر چند در فقر و فنا هستم غریب و بی نوا با کس ندارم التجاوز کس ندارم ملتمس از بس که نالیدی چونی و ز بس که جوشیدی چو می کشتی تو ما را تا به کی فیاض بس فیاض بس