شمارهٔ ۴۷۴

ترحم از نظر افتادگان چشم مخمورش تبسم از نمک پروردگان لعل پر شورش چه اهمالست ساقی را نمی داند نمی بیند که مستی در خمار افتاده است از چشم مخمورش چه رسم احتیاط است این نگهبانان نازش را که در صد پرده از رنگ حیا دارند مستورش ز بس پیشش نیاز عالمی بر خاک می غلتد چرا بی باک و بی پروا نباشد ناز مغرورش به دل ها آن گل نورسته پر نزدیک می گردد خدایا در دل نیکان تودار از چشم بد دورش چه قانونیست یارب مطرب بزم محبت را که خون آغشته خیزد نغمة شادی ز طنبورش هزاران فیض در رندیست مردان مجرد را اگر زاهد نفهمیدست باید داشت معذورش فروغ بی زوال آفتاب عشق را نازم که دایم در لباس سایه جولان می کند نورش ترا گر نیست تاب صحبت فیاض شوریده به من بگذار این دیوانه را من دانم و شورش