شمارهٔ ۴۸۷

ای به درگاه تو واله هم عوام و هم خواص گشته با تشریف گرد بارگاهت عام و خاص در نفس از لاف مهرت صبح ابیض را اثر در کف از خاک درت کبریت احمر را خواص لطف عامت را نه فرقی در میان نیک و بد هم ذهب فیض از درت در یوزه دارد هم رصاص پاسبانت را نه رو در کار باشد نه ریا خاکساران رابرت بیش از عزیزان اختصاص تربیت یکدست دارد رحمتت بر خاص و عام نیست در خلوتگه بار تو رسم عام و خاص بسمل تیغ ترا بر خون خود باشد دیت کشتة تیغ ترا بر خویشتن باشد قصاص در دلت فیاض مشکل گر بود بویی ز عشق مطلبت زین گفتگوها نیست غیر از اقتصاص