شمارهٔ ۴۹۹

نیست غم گر بادة صافم نباشد در ایاغ همچو شمع از خون گرم شعله تر دارم دماغ بسکه از تاب رخش اجزای مجلس گرم بود امشب از خاکستر پروانه روشن شد چراغ در سر زلف تو تا محو گرفتاری شدم طفل اشک از غیرت من می خورد خون فراغ اخترم از پردة نه آسمان تابد چنان کز ته فانوس پیراهن فروزان شمع داغ راه گم می کرد بوی پیرهن از اضطراب جذبة یعقوبش از خود گر نمی دادی سراغ تا فروغ چهره اش افکند پرتو در چمن می توان کردن تماشای گل از دیوار باغ گل ز خندیدن دهن ننهاد بر هم بسکه بود از نوازش های دیروز تو امشب تر دماغ لوح عاشق ساده می باید بلی زیبنده نیست لاله های داغ را جز سینة بی کینه راغ غیر را دعوی همچشمی فیاض ابلهی است اوج عنقا از کجا و جلوة پرواز زاغ