شمارهٔ ۵۰۴

بدین نشاط که رفتیم ناتوان در خاک ز داغ عشق تو کردیم گل فشان در خاک شکسته رنگی ما جلوه های رنگین کرد شدیم هر سر مو شاخ ارغوان در خاک مرا که مهر تو دارم به جای مغز چه غم که شمع خلوت تارست استخوان در خاک ز دستبرد اجل منتی است بر سر ما که ایمنیم ز تأثیر آسمان در خاک چه نشیه در دم شمشیر عشق جا دارد که گر به پیر رسد می رود جوان در خاک ز زخم تیغ تو گلدسته ای نبسته تنم که زرد رو شود از جلوة خزان در خاک به بال دل به فلک ذره ذره کشتة دوست پرد چنان که نماند ازو نشان در خهاک ز جلوة تو چمن اهتزاز دیگر داشت دمیده بود مگر سایة تو جان در خاک ز شهرتت به زبان ها چه حاصل افتادن که می کند اجل این حرف را نهان در خاک تو تخم نیکی افشان و ناامید مباش که هیچ دانه نماندست جاودان در خاک ز یکدلی مگذر زانکه شیشة ساعت نشسته از دودلی هاست تا میان در خاک نهال معرفتی سبز کن به آب عمل که کرده اند بدین کار تخم جان در خاک شکست بال بود کام عشق از آن باشد که مرغ سد ره گرفتست آشیان در خاک ممات بهر حیات دگر بود در کار پی نهال کند ریشه باغبان در خاک به پیش تیر حوادث نشانه ایم اکنون رسد دمی که رود چرخ را کمان در خاک چو هست مایه فضلت ببخش و احسان کن که کس نمی کند این گنج را نهان در خاک ز ناروایی این نقد غم مخور فیاض که داغ عشق بود تا ابد روان در خاک