شمارهٔ ۵۱۶

تا جدا از بزم آن آرام دل ها مانده ام همچو مینای تهی از گفتگو وامانده ام غیرتم بر صبر می دارد محبت بر جنون در غم تن به ساحل دل به دریا مانده ام صحبت احبابم از دل کی کند رفع ملال در میان همنشینان بی تو تنها مانده ام دور از بزم طرب معنی ندارد هستیم بی تو چون حرف غلط بر صفحه بیجا مانده ام ضعف هجرانم فکند از پا نه از آسایشست پشت بر بستر اگر چون نقش دیبا مانده ام از تپیدن گر نیاسایم دمی عذرم بجاست نبض بیمارم که از دست مسیحا مانده ام با چنین سرگشتگی فیاض کی گنجم به شهر گردبادم زان سبب در بند صحرا مانده ام