شمارهٔ ۵۱۷

بی رخت با تیره روزی روزگاری مانده ام همچو خاکستر ز آتش یادگاری مانده ام چشم بر خاکسترم باشد هنوز آیینه را رفته ام بر باد لیکن سرمه واری مانده ام من کجچا و از تو تاب این قدر دوری کجا خود نمی بایست ماندن زنده باری مانده ام خاک گشتم در رهش لیکن همان قدرم به جاست توتیای دیده ها مشت غباری مانده ام هر کرا از دوستان کشتی درین دریا شکست من چو کشتی پاره از وی برکناری مانده ام گشته ام پیر و همان عشق جوانان بر سرم مانده ام بسیار لیکن بهر کاری مانده ام یادگار صد بهارم اندرین دیرینه باغ گلبن پیرم اگرچه مشت خاری مانده ام دام صیادم که در خاکم نشیمن کرده اند عمرها شد چشم بر گرد شکاری مانده ام