شمارهٔ ۵۴۳

بدم با نالة بلبل دل افسرده ای دارم به طبعم می خورد گل خاطر آزرده ای دارم نگاه گرم می خواهم که آتش در دل افروزد که عمری شد درین خلوت چراغ مرده ای دارم خرامی سوی من هم ای نسیم وعده عمری شد که بر شاخ تمنا غنچة پژمرده ای دارم نه آب از خضر می خواهم نه می از پیر میخانه کف خونابه از داغ دل افشرده ای دارم ز کوته کردن دست از سر خوان تمنایش لبی صد زخم دندان ندامت خورده ای دارم به دل از عشوة جانان نه صبرم ماند و نه طاقت درین منزل متاع سیل حسرت برده ای دارم به زر آسان نگردد کار ورنه غنچه می داند که من هم از دل صد پاره مشت خرده ای دارم چه حسرت ها ازو خوردم ندامت ها ازو بردم همین باشد که از وی خورده ای یا برده ای دارم نه از دل ناله می جوشد نه لب خونابه می نوشد دگر فیاض خوش هنگامة افسرده ای دارم