شمارهٔ ۵۵۰
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
بسی بگریستم کان شوخ را تندی ز خو بردم
ز سیل گریة بی اختیار آبی به جو بردم
به تحریک هزار اندیشه آه نارسایی را
ز سینه تا به لب آوردم و آخر فرو بردم
متاع دین و دنیا را نبود آن اعتبار آخر
برای خاک کویش تحفه مشت آبرو بردم
شدم خواهی نخواهی عاقبت قربان ناز او
بسی برد از من او لیکن من این نوبت ازو بردم
نهادم عاقبت فیاض بر دل بار بدنامی
به دوش خویش تا کوی ملامت این سبو بردم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş