شمارهٔ ۵۵

سایه زلفت به سر شمشاد سازد شانه را سبز در آتش کند اقبال خالت دانه را مستیم چون بوی گل پنهان نمی ماند به کس من که بر سر همچو شاخ گل زدم پیمانه را حال ما از ما چه می پرسی که پامال توییم سیل داند سرگذشتی هست اگر ویرانه را وضع دنیا گرنه با انجام باشد غم مدار خاصه از بهر خرابی ساختند این خانه را چارة غم در محبت تن به غم دردانست سوختن آبی بر آتش می زند پروانه را تا به راه افتادم از بیراه شوقم مانده شد جاده کی زنجیر بر پا می نهد دیوانه را عیش دنیا عاقلان را سخت غافل کرده است از برای خواب پیدا کرده اند افسانه را گم نخواهد گشت در خاک این گرامی تخم پاک سبز خواهد کرد دهقان عاقبت این دانه را در میان کفر و دین بیگانگی فیاض چیست صلح باید داد با هم کعبه و بتخانه را