شمارهٔ ۵۵۲

به فریادی ترا سرگرم در بیداد خود کردم به صد فریاد شکر طالع فریاد خود کردم ز یاد خویش بودم رفته تا رفتم ز یاد تو به هر جا رفته از یادی که دیدم یاد خود کردم به پای گمرهی بایست رفتن در ره شوقت درین وادی رهی گم کردم و ارشاد خود کردم مر امید امداد کسان افکنده بود از پا مدد از بیکسی ها جستم و امداد خود کردم فراغت ها نصیبم بود در دام گرفتاری عجب رحمی در آخر بر دل ناشاد خود کردم غم همچشمی خسرو عجب ننگی ست عاشق را چه خاکست اینکه من در کاسة فرهاد خود کردم رم از صیاد می کردم چو رام خویشتن بودم ز خود رم کرده خود را رام با صیاد خود کردم غم من بود باعث شادی او را به این شادم که خود غمگین او گردیدم او را شاد خود کردم ز بس فیاض گرم اتحادم با تو در یاری ترا دردی که پیش آمد مبارکباد خود کردم