شمارهٔ ۵۶۵

مژه چو در نم اشک جگر فشار کشم به جلوه گاه خزان طرح صد بهار کشم به چهره برگ خزانم ولی به دولت عشق نهشت گریه که خمیازه بر بهار کشم سواد خوان خط سبز می تواند شد به چشم زاهد اگر سرمه زین غبار کشم به دست وعده مده اختیار قتل مرا کهنیست طاقت آنم که انتظار کشم دعا ز صید اجابت چه طرف بربندد به ناله ای که من از سینة فگار کشم کرشمه سنجی داغم بهار صد چمنست چه لازمست که حسرت به لاله زار کشم به این حیات چرا باید از اجل ترسید چه باده روز کشیدم که شب خمار کشم تمام شوقم و در غیرتم نمی گنجد که آرزوی ترا تنگ در کنار کشم عروج جلوة بی اعتباریم کافیست دگر ز چرخ چرا ناز اعتبار کشم کنون که خونی صد فرصتم نمی دانم که انتقام چه حسرت ز روزگار کشم تموج نفسم دام عندلیبانست به نیم ناله که از جان بی قرار کشم چنان تزلزل عشق اختیارم از کف برد که ناله ای نتوانم به اختیار کشم بس است قوت پروازم آنقدر فیاض که خویش را به سر راه آن سوار کشم