شمارهٔ ۵۶۸
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
ز داغ لاله چشم آمد به داغم
ز بوی گل پریشان شد دماغم
گل امید از بالندگی ها
نگنجد تنگ در آغوش باغم
چه خصمی بود بادردم دوا را
که مرهم شد سبل در چشم داغم
درین گمگشتگی ترسم که گیرند
ز آواز پر عنقا سراغم
شبم پروانه بلبل بود در بزم
که کرد این روغن گل در چراغم
تو دیر آیی و ترسم بادة عمر
نمی باقی نماند در ایاغم
چه منت از هما فیاض کز بخت
به سر بس سایبان پر زاغم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş