شمارهٔ ۵۸۰

کی بود دل ز می وصل تو سرشار کنم غصه را خون کنم و در دل اغیار کنم طفل مکتب شوم و پیش ادیب نگهت سبق شکوة هجران تو تکرار کنم ته بته گریة خون گشته که در دل گر هست گریه بگشاید و من پیش تو اظهار کنم پای تا سر همه از شوق تماشای رخت نگهی گردم و دریوزة دیدار کنم ساغر حوصله کز بادة بیداد تهیست بازش از تلخ می ناز تو سرشار کنم تو نهی لب به لب خنده و من از سر شوق گریه را بر رخ شادی مژه افشار کنم خنده را تا به لب لعل تو بینم گستاخ صد هوس را گرة خاطر افگار کنم پر کنی ناز تو و کم نکنم من ز نیاز کم کنی گوش تو من گله بسیار کنم کی بود همره آن شوخ چو بلبل فیاض به کف این تازه غزل روی به گلزار کنم