شمارهٔ ۶۰

عشق چو پرده بر درد حسن کرشمه زای را پر کند از شکوه شه آینة گدای را خیز و بیا و جلوه ده قامت جلوه زای را حسرت استخوان من طعمه دهد همای را نیست ز مهر من عجب گر به دل تو جا کند گرم کند شراره ای در دل سنگ جای را عشق تو شعله می خورد پردة ناله می درد بر دم تیغ می برد شوق برهنه پای را هیچ کسی کند به من آنکه بود همه کسم دشمن خانه می کند عشق تو آشنای را پیش رخ تو برگ گل لاف زند ز نازکی رنگ حیا دهد خدا چهرة بی خدای را عشق چه خواهد از هنر پنجة سعی بی اثر عقده شود کلید در عقل گره گشای را روی نکو نمی شود مبتذل از نگاه کس دیدن جنس قیمتی کم نکند بهای را سیر ندیده می رود روی تو فیاض کنون بهر نگاه واپسین رخ بنما خدای را