İstasyon

F Ferhat Gedik
0 Altın Yaprak
Yağmurun içinden bir damla ruhum. Dokunmak istersen şimdi toprağım, yine geleceğim. Her yağmur yağdığında evimizin önündeki kavak ağaçlarının yapraklarında, beklemeye başlar. Düşer düşer, bir olunca kavuşur sonuna. İçinde onca hayatları taşır, küçük sevdalar, yalancı umutlar boş telaşlar. Acelecidir, buluttan yaprağa yapraktan toprağa. Gidilesi bir yol var önümde, sonunda sen varsın bir de ölüm. Ellerim titrer, yazdığım kelimeler cümlelerden taşar yerlere dökülür. Çünkü korku vardır artık, tereddüt acı. Gözlerinin önündeki sis perdesi, hiç gitmeyecekmiş gibi. Sanki hep oradaymış sen gitmişsin. Sana geçmişimden hatıralar, duvardaki resim ve damlaları bırakıyorum. Beni hatırlatan mektuplar, ölüm saatini bekler olmuş. Bir tanesinde sana aşkımı yazıyorum. Diğerinde kızımız ve oğlumuz var. Ötekinde ölüm saatim yazıyor. Beklenen tren çoktan geçmiş bu raylardan. Gitmiş gideceği yere, götürmüş getirmeyeceğini. Ben hala istasyonun kayıp ruhu, sen hala mektupları bekleyen sevgili. Ferhat'ın aşkı hiç bitmedi.

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.