غزل شمارهٔ ۷۴۲

دلا برخیز و پایی بر بساط خود نمایی زن برندی سر برار آتش درین زهد دریایی زن در آدر حلقه مستان و در کش یکدو پیمانه بمستی ترک هستی کن دم از فرمانروایی زن کمر بر بند در خدمت چونی از خویش خالی مشو ز بی برگی بجو برگ و نوای بی نوایی زن اسیر نفس بودن در خراب آباد تن تا کی قدم در عالم جان نه در از خود رهایی زن بخلوتخانه وحدت درا از خویش یکتا شو بسوز این خرقه یا چاکی برین دلق دو تایی زن زره گم گشتن اندر ظلمت آباد هوس تا چند براه آی آتش اندر آرزوهای هوایی زن بیفکن آنچه در سر داری و پای اندرین ره نه گدایی کن درین درگاه و کوس پادشایی زن بمردی وارهان خود را ازین بیگانگان بگسل بشهر آشنایی آ صلای آشنایی زن ز پا افتاده در راه وصل دوست خیزای فیض دو دست استعانت در جناب کبریایی زن