شمارهٔ ۱

الا یا ایها المهدی مدام الوصل ناولها که در دوران هجرانت بسی افتاد مشکل ها صبا از نکهت کویت نسیمی سوی ما آورد ز سوز شعله شوقت چه تاب افتاد در دل ها چو نور مهر تو تابید بر دل ‏های مشتاقان ز خود آهنگ حق کردند و بربستند محمل ها دل بی ‏بهره از مهرت حقیقت را کجا یابد حق از آیینه رویت تجلی کرد بر دل ها به حق سجاده تزیین کن مهل محراب و منبر را که دیوان فلک صورت از آن سازند محفل ها شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل ز غرقاب فراق خود رهی بنما به ساحل ها اگر دانستمی کویت به سر می‏ آمدم سویت خوشا گر بودمی آگه ز راه و رسم منزل ها چو بینی حجت حق را به پایش جان‏ فشان ای فیض متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و أهملها