شمارهٔ ۱

صفای باده روشن می کند آیینه دل ها الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها به پیران کهن ده زآن می عقل آفرین ساقی که ذوق عشق و مستی را نمی دانند جاهل ها سراسر دردسر خیزد ز سودای خردمندان برو مجنون بشو عاقل که مجنونند عاقل ها خم ابروی جانان است این یا قبله جان ها حریم کوی دلدار است این یا کعبه دل ها نسیم صبح دم الفت به بیداران همی دارد ز فیض آستان قرب محرومند غافل ها ز سوز عشق اندر خلوت دل مشعل افروزم نه چون پروانه ام آتش به جان از شمع محفل ها گرفتارم به دام صیدکش صیاد بی رحمی که نگشاید پس از کشتن هم از کین بند بسمل ها به سودای در یکتا زدم خود را به دریایی که کشتی هاست در وی مانده سرگردان ساحل ها ز صحرای عدم تا ملک هستی یک قدم دیدم ولی در هر قدم از وادی عشق است منزل ها جرس هر دم در این وادی به پیر کاروان گوید که این ره نیست بر مقصد نگه دارید محمل ها هوای صبح و هنگام صبوح افسرده دل مستان اگر ساقی مدد فرماید آسان است مشکل ها قرین مطرب و می باش و قول اهل دل بشنو ز واعظ دور شو ساغر که او دور است از دل ها