Küskün

İlk terkeden,en aç olduğu şefkatti Başını okşar diye sokulduğu eller, Tutam tutam yolarken saçlarını Çocukluğu ona, O çocukluğuna küstü... Ardından kaybettiği,gülüşü oldu Tüm gücüyle sarıldığı her dal Kement olup dolanırken ayaklarına Yere düştü. Umutlar ona, O umutlara küstü... Bir de sevmek istedi Yüreğini yanına kattığı her yürek Öylesine kanattı ki sevdasını, Sevgi ona, O sevgiye küstü... Şiirlerle dertleşmek istedi İçini dökmek istediği dizeler, Simsiyah olurken, Şiirler ona küstü, O şiirlere... Ve sonra çekip gitmek istedi Zamana küstü,kadere küstü Bir baktı ki kapanmış gidiş yolları En sonunda bütün yollara küstü... Denize atmak istedi kendini, Deniz çekildi,kumlar göründü Silahına uzattı elini, Silahı kendi kendini vurdu... Öylesine küskün ki şimdilerde Bıçak açmıyor ağzını Yemeye,içmeye,nefes almaya küstü... Dünyaya küstü... Ve artık sustu...