Uzak Umutlar...

Yıkık dökük bir iskelede durmuş, Denizi seyretmekte bir adam. Gözleri ufuklara dalmış, Uzak umutlara el sallıyor. Belki bir gün bir sevgiye uzanacak bu el Olur ya? Hala umudu var adamın... Sırtında kat kat terkedilmişlikler, Ceplerinde tıka basa yanılgılar, Ayakkabısının tabanına yapışıp kalmış Her gittiği yere götürdüğü yalnızlığı... Ama yine de bir tebessüm var hüzünlü gözlerinde... Cılız umutlarını denizin mavisine bandırıp Bir martının kanadında gökyüzüne salarken, 'Bir gün' diyor, 'Birgün mutluluğu aydan yuvarlayacağım, Ve aşağıda deniz kızları bulacak...' Hep umudu var adamın... İsyan etmiyor kimsesizliğine Sonu kötü bitmez masalların biliyor Öyle demez miydi annesi hep? 'İyiler sonunda mutlaka mutlu olur...' Ve Sonra, Bir yaprak daha koparıp denize atıyor ömründen... Bulutlar yağmuru haber vermekte Yakalarını kaldırıyor sırtındaki eski parkanın Penceresi ışıksız,bacası dumansız, O ıssız mekana dönmek zamanı... Dudaklarını yakan,tükenmiş sigarasını fırlatıp denize, Uzak umutlarına son bir el sallıyor... Girip akşamın koluna, Sisler arasında kayboluyor... Ve onu son gören,deniz oluyor... Şimdilerde zaman zaman o iskelede, Sisli ayaz gecelerde görünür silüeti... Belli ki adam hala, Kendi masalının sonunu umutla bekliyor...