Çalarsaat Ve Vardiya

Yüzü parçalanmış tanrılar yetişiyor imdada Vardiya başladı, çalar saat devrede Kul çoktan unutmuş kulluğunu Çalışır ha çalışır Dolu tabutlara hayali ayinler sarılır. /Karanfil diyorum, dudakların beliriyor öteden Dişlerin sırnaşık, ellerin isterik İş makineleri -sustu-/ Beni içine fırlatsana sefil bir yolculuğun Üstelik tüm kuşlar öldü! Ben öldürdüm. Senin ve bir halkın sustuğu O unutulmuş ve ceset dolu kentin Sınırına dayandığımda Yanıyordu tüm kanatları Delirmiştim üstelik Şimdi kötülük akıyor caddelerden İnsanlar katlanarak büyüyor Çalar saat ve vardiya Mola vermiyor devinim Ve devrimden söz edilmiyor Cesaret - ceset- Ki sabır dediğin duyarsızlıkla eş değer Sığ bir bilinçle akıyor zaman /Desem ki özledim! Neyi-kimi-niçin? Sorular çok, en iyisi vazgeçmek Allah hâlâ ve ısrarla acı üretiyor(!) Yutkunuyorum. Esmer bir çocuğun tek becerisidir Susmak ve yutkunmak Öyleyse elâ ve eylül diyorum içimden Dışıma gizliyorum, sesler kayıp./ Sana gri bir zaman yaratsaydım Sarı aksaydı yeşilin köklerinden Böyle susmazdın ey çocuk Böyle Allahsızca bakmazdın yüzüme Oysa bir başka zamanaydı sevdam Ve gamzende çokça faili meçhul Yalnızlığımdan akıyor ayak seslerin İzlerin ne garip! Bastıkça birini, siliniyor diğeri Ve fakat derinleşiyor tanrı buyruğu gibi gözlerin Tıkasam kulaklarımı İçim infilakta Bu bir ölüm olmayacak aşikâr Ay ve yüzün aynı anda hücum ediyor tenime Savaşmak mı, sevişmek mi, yaşamak mı, ölmek mi? Seçim hakkımız yok, hepsini birden yaşayacağız O zaman cenk başlasın ve sussun tüm makineler Paydos zili çalınsın Yine karanfil koksun ağzın Kafeste kan/Arya Ölüm solu ağzıma. Vardiya başlasın