Nehir

/Gün biterken anlıyorum ki Kurumuş otlar kadar kekremsidir ayrılık/ İnsan selinden sıyrılıp ekime rağmen Ötekileştirilmiş bir kentin Ötekileştirilmiş zeni oluyorum Daha bir seviyorum ellerimi Gölgelerden kaçırırken gözlerimi Boğuk bir çığlık oluyor düşlerim Yol bitiyor! Ekime rağmen bitiyor Kulaklarım emanet bir seste Işıklar akıyor yamaçlardan Dağılıyor çizgileri yaşlı teyzenin Sonra savruluyor bedenler Makasların boğuk seslerinde Gün biterken anlıyorum ki Yaralı evlatlar doğuruyorum sana Üşüyor yol, yolcu ve kalbim Kepenkleri indirilmiş devasa bir kentin Yitik kahramanı oluyor cismim Yoksa ölmeli mi melez bir acının göğsünde Ben de yokum diyorum gözlerim yalanlaşırken Elâsını yitirirken bakışım, Sunak terliyor kırmızı Ellerim duracak yer bulamazken Sürgün oluyorum Beni asla kundaklamayacak bu kente /Gün biterken anlıyorum ki Kızıla dönüyor nehir/