Lal..!

Demir bir kapı gibi son kez gıcırdayıp Susuyorsun kendine Ellerini saklıyorsun yüreğini ve gözlerini Gücün yetse gölgeni de saklardın ihtimal Bilseydin içimi, için sızlardı içsizlikten Hiçbir köşemi kaybetmedim ben Adını yazdığım günden beri bakidir zaman Ne beklenir gelişin ne de gidişine hasret Öyle kendi havlince akarım koyağımdan Sinsice yok olma avuçlarımdan Son bir nefes çalayım dudaklarından Ne zaman yüzüne baksam bir bulut geçer Hüzünleri kapar da geçer, tufana döner de geçer Yokluğu aşikâr olanın masalı olmaz Lâ dese dudaklar fırtına durulmaz Yine senli bir cümle kalır avuçlarımda Akar gidersin caddelerin sırsız koynuna Akıtarak kanımı gidersin kendi suyuna /Annem de böyleydi! Her an kopacakmış gibi yürürdü dalından/ Giydiğin ceketin son düğmesi gibi Düşüyorum kopuk ve itaatkâr Oysa benim gözlerimdi dünyaya güzel bakan Bir nefesim yetecekti seni çoğaltmaya Sicim gibi bir yağmur başlayacaktı sonra Belki bir şiir, bir şiir daha, siyah noktalara! İdama öykünen boynumla geliyorum Eski bir alışkanlıktır ölüme düşmek Ben öteli, arama aynalarda Birazdan kırılacak gibi bakışım Ellerimi nereye koysam yabancı, Nereye gitsem yalnızım. Nesteren mevsimidir sana kal deyişim Şimalden esse rüzgar bir ince sızı Annemin siyatiğine benzer içimde adın Git derim, kalır Dayarım alnımı yokluğuna Bir feryat, bir feryat daha Kırılgan satırlarıma bir özge can Bir deli boran ve illa bir cellat sıcaklığında sırnaşan yar Benim de ahım kalır toprağa, naçardır yara İs kokar ellerim yanığım aşktan Kendini yok eden kent gibi devşiririm külümü Sen kalırsın bir zaman /Ey şair! Minyatür bir kalbi sığdıramadın ya içine O zaman ömür boyu sus benim sesime/