شمارهٔ ۱۷۸

تاجر شوق بدان ره به تجارت نرود که ره انجامد و سرمایه به غارت نرود چه نویسم به تو در نامه کز انبوهی غم نیست ممکن که روانی ز عبارت نرود از حیا گیر نه از جور گر آن مایه ناز کشته تیغ ستم را به زیارت نرود وصل دلدار نه خلدست همان به همدم که نگویی سخن و عرض بشارت نرود دل بدان گونه بپالای که در خواهش دید دیده خون گردد و از دیده بصارت نرود قصر و مهمانکده حاتم و کسری بگذار نام از رفتن آثار عمارت نرود حج درویش طمع پیشه نیرزد به قبول تا که اندوخته کدیه به غارت نرود تو به یک قطره خون ترک وضو گیری و ما سیل خون از مژه رانیم و طهارت نرود رمز بشناس که هر نکته ادایی دارد محرم آنست که ره جز به اشارت نرود زاهد از حور بهشتی به جز این نشناسد که شود دستزد شوق و بکارت نرود غالب خسته به کوی تو رهین تپشی ست که به شاهی ننشیند به وزارت نرود