شمارهٔ ۲۱۹

چون عکس پل به سیل به ذوق بلا برقص جا را نگاه دار و هم از خود جدا برقص نبود وفای عهد دمی خوش غنیمت ست از شاهدان به نازش عهد وفا برقص ذوقی ست جستجو چه زنی دم ز قطع راه رفتار گم کن و به صدای درا برقص سرسبز بوده و به چمن ها چمیده ایم ای شعله در گداز خس و خار ما برقص هم بر نوای جغد طریق سماع گیر هم در هوای جنبش بال هما برقص در عشق انبساط به پایان نمی رسد چون گردباد خاک شو و در هوا برقص فرسوده رسمهای عزیزان فرو گذار در سور نوحه خوان و به بزم عزا برقص چون خشم صالحان و ولای منافقان در نفس خود مباش ولی بر ملا برقص از سوختن الم ز شگفتن طرب مجوی بیهوده در کنار سموم و صبا برقص غالب بدین نشاط که وابسته که ای در خویشتن ببال و به بند بلا برقص