شمارهٔ ۲۹۹

حق که حقست سمیع ست فلانی بشنو بشنو گر تو خداوند جهانی بشنو لن ترانی به جواب ارنی چند و چرا من نه اینم بشناس و تو نه آنی بشنو سوی خود خوان و به خلوتگه خاضم جا ده آنچه دانی بشمار آنچه ندانی بشنو پرده ای چند به آهنگ نکیسا بسرای غزلی چند به هنجار فغانی بشنو لختی آیینه برابر نه و صورت بنگر پاره ای گوش به من دار و معانی بشنو هر چه سنجم به تو ز اندیشه پیری بپذیر هر چه گویم به تو از عیش جوانی بشنو داستان من و بیداری شبهای فراق تا نخسبی و به پاسم ننشانی بشنو چاره جو نیستم و نیز فضولی نکنم من و اندوه تو چندان که توانی بشنو زین که دیدی به جحیمم طلب رحم خطاست سخنی چند ز غمهای نهانی بشنو نامه در نیمه ره بود که غالب جان داد ورق از هم در و این مژده زبانی بشنو