شمارهٔ ۴۲

به شغل انتظار مهوشان در خلوت شب ها سر تار نظر شد رشته تسبیح کوکب ها به روی برگ گل تا قطره شبنم نپنداری بهار از حسرت فرصت به دندان می گزد لب ها به خلوتخانه کام نهنگ لا زدم خود را ستوه آمد دل از هنگامه غوغای مطلب ها کند گر فکر تعمیر خرابی های ما گردون نیاید خشت مثل استخوان بیرون ز قالب ها خوشا بی رنگی دل دستگاه شوق را نازم نمی بالد به خویش این قطره از طوفان مشرب ها ندارد حسن در هر حال از مشاطگی غفلت بود ته بندی خط سبزه خط در ته لب ها خوشا رندی و جوش ژنده رود و مشرب عذبش به لب خشکی چه میری در سرابستان مذهب ها تو خوی پنداری و دانی که جان بردم نمی دانی که آتش در نهادم آب شد از گرمی تب ها مبادا همچو تار سبحه از هم بگسلد غالب نفس با این ضعیفی برنتابد شور یارب ها