شمارهٔ ۷۰

سینه بگشودیم و خلقی دید کاینجا آتش است بعد از این گویند آتش را که گویا آتش است انتظار جوله ساقی کبابم می کند می به ساغر آب حیوان و به مینا آتش است گریه ات در عشق از تأثیر دود آه ماست اشک در چشم تو آب و در دل ما آتش است ای که می گویی تجلی گاه نازش دور نیست صبر مشتی از خس و ذوق تماشا آتش است بی تکلف در بلا بودن به از بیم بلاست قعر دریا سلسبیل و روی دریا آتش است پرده از رخ برگرفت و بی محابا سوختیم باده با دست آتش او را و ما را آتش است هم بدین نسبت ز شوخی در دلت جا کرده ایم فاش گوییم از تو سنگ است آنچه از ما آتش است گریه ای دارم که تا تحت الثری آب است و بس ناله ای دارم که تا اوج ثریا آتش است پاک خور امروز و زنهار از پی فردا منه در شریعت باده امروز آب و فردا آتش است راز بدخویان نهفتن برنتابد بیش از این پرده دار سوز و ساز ماست هرجا آتش است گشته ام غالب طرف با مشرب عرفی که گفت روی دریا سلسبیل و قعر دریا آتش است