شمارهٔ ۴۲۸

یک جام به جانی دهد آن ساقی خودکام المنة لله زهی بخت و سرانجام این جام تو اندر دو جهان مقصد اقصاست انعام تو عامست ولی کی شود این عام آشفته آن غمزه دل عالم و عامی سودازده عشق اگر پخته اگر خام دنیا همه دامست و درو دانه تزویر آسوده و فردیم هم از دانه هم از دام گر عشق نداری و غم عشق نداری آخر بچه کار آیی ای عام کالانعام بر مرکب عرفان ره تحقیق توان رفت خوش راه نوردیست گهی تند و گهی رام گر نور یقین جلوه گر آید بحقیقت فارغ شود از لات و هبل عابد اصنام رمزی دو سه از جانب آن یار عیان کن عالم نشود دل مگر از جانب علام قاسم ستم یار نهایت نپذیرد هرگز نرسد واقعه هجر به اتمام