شمارهٔ ۵۹۲

بیا ای ماه کنعانی بیا ای شاه فرزانه نمی دانم چه می گویم که عقلم گشت دیوانه عجب حیران و سرمستم بگیر ای جان و دل دستم که از مستی و حیرانی نمی دانم ره خانه به کوی عاشقی پستم جنون افتاده در دستم ز سودای تو سرمستم چه جای جام و پیمانه اگر در کعبه و دیری رهین رؤیت غیری همه ذکر تو افسون شد همه فکر تو افسانه بیا و دیده روشن کن بیا و خانه گلشن کن تو شمع مجلس جانی و جانها جمله پروانه درآ در وادی حیرت برای هیبت و قربت رها کن شیوه غفلت چو می دانی که می دانه امید قاسم مسکین به جانانست پیوسته که آن دلدار موری را سر مویی نرنجانه