شمارهٔ ۸ - بیان واقعه دیدن امیر تیمور

برادر عزیز را سعادت ابدی مساعد باد و برضا و لقانا رسیداز دنیا مرواد بالنبی وآله الامجاد روزی چندست که سلطان معشوق حقیقی از افق دل ربانی بر عاشقان کرشمهای عجب می کندگاهی بغمزه تشریف میدهد وگاهی بغم تهدید و من می گویمبیت چون وصلت قاسم بخدا بی شکیست آنجاکه منم غمزه وغم هردو یکیست بارها داعیه پنداشته بحکم الشفقة علی خلق الله که گفته اند هر طالب راکه اخلاص مخلصانه بمردی باشدحق اخلاص بدان مرد واجب شودشفقت برو و شفاعت اهل او در قیامتاکنون در قیامت خواهد بودانشاء الله از آن باشی آنچه نزدیک تری باتو رمزی بگویم الاای شاهباز ملک لاهوت مقید مانده ای در دام ناسوت چو در ملک دو عالم پادشایی چرا از نقد معنی بی نوایی کنون بشنو ز جبار جهاندار قدیم قادر قیوم دادار چه دولتها بمشتی خاکیان داد که ایشان را یقینی بی گمان داد زهی انعام ولطف بی نهایت که خاکی را دهد چندین هدایت ز حالات دل ارباب معنی بگویم نکته ای در باب معنی سحر می بودم اندر اضطرابی که جان را آمد از حضرت خطابی کههانای قاسمیراه توبازست بیا بشنو تو از ما هرچه رازست چو دانستم که محبوبم طلب کرد دلم شدمست و از مستی طرب کرد روان شهباز روحم بال بگشود گذشت از چار و پنج و نه فلک زود بپرواز فضای لامکان شد زمانی بی زمین و بی زمان شد ز دنیی وز عقبی رفت بیرون خداوند جهان را دید بیچون چو خودرایافت در دیوان وحدت بزد بر خاک پیشانی زهیبت که ای محبوب جان پاکبازان که باشد قاسمیمسکین حیران که با او این چنین اعزاز باشد زمانی ناز و گاهی راز باشد ولی هرجا که لطف لایزالی تعلق گیرد از اوج تعالی ز فیض پرتو انوار یزدان اگر موری بودگردد سلیمان خطابم آمد از دادار قیوم کهدر خاطر سفر داری ازین بوم بلایی نازلست از ما برین خاک که از وی خیره گردد چشم افلاک تو تدبیر دوای خویشتن کن برون شویا ز خون خود را کفن کن بسوز سینه گفتم یا الهی سفر خواهم ازین جا گر تو خواهی ولی قومی فقیر و نا توانند که از بیم بلایت در فغانند درین ملک ت بسی زهاد هستند که از بیم تو همچون خاک پستند بسی از اهل علم واهل عرفان بچهرت سبحه تقدیس گردان خطاب آمد کهما را بی نیازیست که چندین زهد و علم این جا ببازیست ز علم بی عمل وز زهد ناپاک ز حکامی که بی عدلند وبی باک همه افتاده در کفران نعمت ازان می بارد این باران محنت برآوردم ز دل آه جگر سوز کهای ازنور دیدارت شبم روز بآب دیده بیدار داران بسوز سینه شب زنده داران بدان آبی که از چشم گنه کار فرو باردچو تنگش در رسد کار بدان آهی که مرد دست کوتاه برآرد از جگر وقت سحرگاه بدان آتش که در وقت ندامت بود در سینه صاحب غرامت بباد سرد از جان کریمان بآب گرم از چشم یتیمان بپیر پشت چون چوگان خمیده تک گویش سر میدان رسیده بطفل دیده پر نمسینه پرتاب بمرد تشنه چون گل برگ سیراب بدان زاری که پیر ناتوانی فرو گرید سر خاک جوانی بمشتاقان اسرار حقیقت بنقادان بازار طریقت بدان دل کو بنورت آشنا ماند برآن جان کو ز آلایش جدا ماند بگردان از خلایق این بلا را که می آرم شفیعت مصطفا را خطاب آمد که قاسمچار هایل که نازل بود بر این قوم نازل یکی را محو گردانیم و ناچیز سه دیگر بود موقوف سه چیز یکی زاریدوم عدلی ز جمله سیم رد بلایعنی که صدقه خطاب آمد ز حق بر دل نود بار که شرح یک سخن نتوان بصد بار اگر دیگر بگویم باتوای دوست بدرد صدمت حق بر تنت پوست نماند هستیتنا بود گردی ز عالم بی زیان وسود گردی ولی خواهم که جبار جهاندار کند یک ذره از توفیق در کار که تا محرم شوی اسرار مارا بدانی جمله کار وبار مارا که مارا باخدا حال نهانیست که صد راز و نیاز اندر ز مانیست دریغا طالبی سر در کفن کو که تا با او بگویم سر من هو من اندر ملک معنی آفتابم ز منبع دیگران اندر حجابم کنون مضمون جمله باز گویم ترا اسرار حق سر باز گویم اگر در خطه این شهر پایم ازین معنی دو صد برهان نمایم