شمارهٔ ۱۰۸

برافکندی ز رخ تا پرده ظلمت از جهان گم شد نمودی چهره تا خورشید را نام و نشان گم شد به هنگام جواب ار ببینم خاموش معذورم که چون گفتی سخن در کامم از حسرت زبان گم شد نمی دانم دلم را خط به غارت برده یا خالش همین دانم که ما بودیم و او دل در میان گم شد به قصدم داشت ترکی در کمان تیری ندانستم که بیرون رفت از دل ناوکش یا در نشان گم شد به غربت کرده ام خو مرغ دست آموز صیادم وطن کی می شناسم بیضه ام در آشیان گم شد بیابانی است مالامال دل تا خیمه لیلی بسا مجنون سرگردان در این ریگ روان گم شد ز خود گر می روی وقت است فرصت را غنیمت دان که اینک در نظر قصاب گرد کاروان گم شد