شمارهٔ ۱۶۰

بتی دارم به حسن از کافرستان کافرستان تر زبان از لعل و لعل از شکرستان شکرستان تر رخش چون مهر اما پاره ای از مهر تابان تر دو ابرو ماه عید اما ز ماه اندک نمایان تر گذارش بر ره دل ها فتد گر از قضا روزی درآید مست ناز از رخش همت گرم جولان تر به قصد عاشقان چون لاله گلگون کرد عارض را گلستان جهان گردید از حسنش گلستان تر چو بر من تافت عکس عارضش در عین بیتابی شدم در دیدنش یک پیرهن زآیینه حیران تر ز جا برخاستم بگرفتم از شادی عنانش را چو دیدم هست امروز آن بت از هر روز مستان تر به مژگان برد دست غمزه و رو کرد بر جانم که خونم را ز خون دیگران ریزد نمایان تر شدم تسلیم تا آب شهادت نوشم از تیغش پشیمان بود شد یکباره زین احسان پشیمان تر فرو باریدم آب حسرت از چشم تر و گفتم که هرگز من ندیدم از تو یاری سست پیمان تر پس آنگه گفت شعری چند می خواهم بیان سازی که گردم در تبسم اندکی از پسته خندان تر مرا آمد به خاطر یک غزل در شأن حسن او بگفتم بشنو ای رخسارت از خورشید تابان تر