شمارهٔ ۱۱۸

تا دست شانه در شکن زلف یار بود روزم ز رشگ تیره چو شب های تار بود گردیده سرخ هر مژه ما ز خون دل پیوسته دست و دیده ما در نگار بود وحشت تمام رفت ز یاد غزال ها هرگاه در سر تو هوای شکار بود آرام رسم کشته شمشیر ناز نیست گر تن قرار یافته جان بی قرار بود لب تشنه ای به وادی هجران نمانده بود از بس که تیر غمزه او آب دار بود شد دیده ام به دور خطش اشک ریزتر زآب و هوای عشق خزان در بهار بود دل کرد آنچه کرد که داغش نصیب باد خونی که ریخت دیده نه از انتظار بود خنجر به هم کشیده دو چشمم ز دیدنت خوش فتنه ای ز حسن تو در روزگار بود قصاب گفته است به جای شکر کلام قنادی محله او ذوالفقار بود