شمارهٔ ۱۶۱

ندیدم چون تو شوخ از سرکشی برگشته مژگان تر ندیدم از تو آشوب جهانی نامسلمان تر ز بهر آنکه ریزی بر زمین خون اسیران را شوی از چشم مست خویشتن هر روز مستان تر خرام از قد و قد از ناز و ناز از جلوه زیباتر نگاه از چشم و چشم از طور و طور از شیوه فتان تر بیان کردم حدیث دوری و شرح شب هجران پریشان کرد زلف و گفت از زلفم پریشان تر ز بهر پیشکش جان بر کف دست آمدم سویش چو دیدم ابروی خون ریزش از شمشیر بران تر چو بشنید این غزل را از ره مهر و وفا سویم تبسم کرد و گفت ای خانه از ویرانه ویران تر تو گر قصاب خواهی سبز بستان محبت را بباید کرد پیدا دیده ای از ابر گریان تر