شمارهٔ ۱۶۵

آب شد دل دست و پا از من نمی آید دگر قطره شد دریا شنا از من نمی آید دگر دیده شد تا هم نشین با چشم مست سرمه دار لب فرو بستم صدا از من نمی آید دگر چون حباب از تنگ ظرفی در تو ای دریای حسن یک نفس بودن جدا از من نمی آید دگر بی تو ام غمگین تر از شام غریبان همچو صبح خنده دندان نما از من نمی آید دگر می کنم رنگین به خون خویشتن سرپنجه را خواهش رنگ حنا از من نمی آید دگر کرده ام راضی به بوی استخوانی خویش را طعمه جویی چون هما از من نمی آید دگر هجر را قصاب تدبیری به غیر از وصل نیست فکر درد بی دوا از من نمی آید دگر