شمارهٔ ۱۶۸

در قفس جا دارم و غافل ز صیادم هنوز واله ام چندان که می پندارم آزادم هنوز آن چنان در فکر وسواسم که این غم خانه را شد بنا ویران و من در فکر آبادم هنوز خام طبعی بین که گشتم پیر وز طفلی نرفت شوخی آسایش گهواره از یادم هنوز گاه چون پروانه سوزم گاه سازم در قفس نونیاز عشقم و در بند استادم هنوز کی توانم زآب حسرت خصم را سیراب کرد من که خود لب تشنه زآب تیغ جلادم هنوز کرده ام شبگیر و راه کعبه را گم کرده ام گوش بر آواز این شیخان شیادم هنوز هیچکس قصاب با من یک زمان همدم نشد با وجود آنکه چون نی جفت فریادم هنوز