شمارهٔ ۱۸۰

کنی گر رو به صحرا روی صحرا می شود آتش بشویی گر به دریا روی دریا می شود آتش چو بر دل بگذرد یاد رخت عالم خبر دارد به هر جایی که افتد زود رسوا می شود آتش گرفتارم به دست تندخوی شعله بالایی که برخیزد چو از جا تا ثریا می شود آتش دل سرگشته را در آرزوی دیدن رویت چه شد امروز اگر آب است فردا می شود آتش مبادا تا کسی هم صحبت روشن دلان گردد چو بر آیینه افتد گرم سودا می شود آتش رفاقت کردن ناجنس چون سنگ است و چون آهن چو با هم آشنا گردند پیدا می شود آتش چنان از سینه ام قصاب برق آه می ریزد که گر در بحر آب افتد سراپا می شود آتش