شمارهٔ ۱۹۴

می دهد هر ساعتی چشمش شرابم ز اعتراض می نماید آتش لعلش کبابم ز اعتراض نیست حرفش بیش از این کز پیش من کم کن گذر زیر لب گاهی که می گوید جوابم ز اعتراض روبرو هرگه که برخوردم به آن دریای حسن همچو ماهی در خوی خجلت بر آبم ز اعتراض همچو موم نحل کز خورشید می پاشد ز هم پیش رخسار تو چون آیم خرابم ز اعتراض دست از جان شسته در پیشش گریزم هر نفس بر سر دریای بی تابی حبابم ز اعتراض کی مرا بیدار سازد خوف روز رستخیز چون کند افسون چشم او به خوابم ز اعتراض می برد قصاب بی هوشی به راه گلشنم چون زند آن دل ربا بر رخ گلابم ز اعتراض