شمارهٔ ۲۰۲

من که در بزم تو دارم راه پایی همچو شمع می کنم پیدا برای خویش جایی همچو شمع نیست قدری شمع را چون آفتاب آید برون پیش رخسار تو کی دارم بهایی همچو شمع هر کجا سوزان نشینم در صفات حسن تو با زبانی آتشین گویم ثنایی همچو شمع می گذارم ز آتشی بر خویش و می لرزم به هم تا چو ماهی می کنم در خود شنایی همچو شمع از گریبان گر سری چون شعله بیرون می کنم چاک می سازم به سر گاهی قبایی همچو شمع نیست دوشم زیر بار منت هر ناکسی من که از پهلوی خود دارم ردایی همچو شمع می شوم سوزان و می گریم به حال خویشتن می کنم در سوختن گاهی حیایی همچو شمع چون توانم سوختن قصاب امشب تا به صبح من که در بزم بقا دارم فنایی همچو شمع