شمارهٔ ۲۱۱

روز و شب در بزم دوران بی قرارم همچو دف بس که سیلی خوار دست روزگارم همچو دف چون که می سازد به گرم و سرد طبعم روزگار زآب و آتش می رسد گاهی مدارم همچو دف کی از این بی خانمانی منت از دونان کشم من که از پهلوی خود باشد حصارم همچو دف زینتی جز پوست بر بالای من زیبنده نیست با غم دیبای اطلس نیست کارم همچو دف گشته ام پنهان به زیر خرقه عریان تنی کی دگر از دهر چشم فتنه دارم همچو دف در بساط نغمه سنجان حلقه ها دارم به گوش پای تا سر در محبت داغ دارم همچو دف تا زچشم بد به هنگام حجاب ایمن بود پیش روی یار دایم بی قرارم همچو دف تا صدای یار نگذارد ز مجلس پا برون بهر حفظ ناله اش پرگاروارم همچو دف می برندم گرچه قصاب این زمان بر روی دست پیش جانان غیر افغان نیست کارم همچو دف