شمارهٔ ۲۴۰

در هر دو جهان عاقل و فرزانه نباشم گر آنکه گرفتار تو جانانه نباشم دل را ز فغان می کنم از درد تو خالی فریاد از آن روز که دیوانه نباشم بر گرد سرت گردم و جان باز بسوزم این ها نکنم پیش تو پروانه نباشم از خود نروم شام فراق تو که ترسم مهرت در دل کوبد و در خانه نباشم دارم به دل از داغ تو صد گنج نهان بیش از سیل حوادث ز چه ویرانه نباشم مردان همه جان در ره جانانه سپردند چون سر نسپارم ز چه مردانه نباشم سردار شده عشق و گر امروز شبیخون بر لشگر زلفت نزنم شانه نباشم درس دل و جان باختن از عشق گرفتم ناگوش بر آواز هر افسانه نباشم قصاب در اول به غمش دست اخوت دادم که در این مرحله بیگانه نباشم